Εκτύπωση
Σε λίγες ημέρες ο Πρωθυπουργός θα εγκαινιάσει τη Διεθνή Έκθεση Θεσσαλονίκης και θα προβεί σε έναν ακόμη από τους συνήθεις πολιτικούς ακροβατισμούς τους, προκαλώντας τον Ελληνικό Λαό. Ενόψει αυτών, η Σοσιαλιστική Προοπτική θέλει με το παρόν δελτίο τύπου να προετοιμάσει τους Έλληνες πολίτες. Την τελευταία δεκαετία η χώρα βίωσε μια πορεία αποανάπτυξης πρωτοφανούς έντασης σε όλες τις διαστάσεις του κοινωνικοοικονομικού γίγνεσθαι: στις καθαρά οικονομικές – απομείωση και απαξίωση του παραγωγικού δυναμικού, εμπράγματου και έμψυχου, τριπλασιασμός της υποαπασχόλησης του εργατικού δυναμικού, στο βάθεμα των ανισοτήτων και των κοινωνικών αποκλεισμών, στην πολιτική / συνταγματική κρίση εκπροσώπησης και λειτουργίας της δημοκρατίας, έως και μια υποβόσκουσα, επικίνδυνη κρίση αξιών. Δεν παραγνωρίζουμε τις προϋπάρχουσες τάσεις συστημικής, οι οποίες αρκετά πιο νωρίς έδειχναν την ανάγκη μιας νέας, ριζοσπαστικής αλλαγής. Όμως αποτελεί κοινό συμπέρασμα όσων σέβονται την ιστορία των λεγομένων τους ότι η εν λόγω αποανάπτυξη της χώρας δεν είναι παρά το αποτέλεσμα μιας συνειδητής πολιτικής επιλογής «εσωτερικής υποτίμησης», η οποία δικαιολογήθηκε στη βάση της δημοσιονομικής κρίσης του ελληνικού κράτους. Παρά ταύτα και παρά την εμμονική συνέχεια μιας πολιτικής βίαιων, αντιαναπτυξιακών, αναχρονιστικών, νεοφιλελεύθερων μετασχηματισμών, η Ελλάδα διατηρεί, ακόμη, σημαντικό «κεφάλαιο» στο πλαίσιο της εξελισσόμενης διεθνούς αγοράς και αναγνωρισμένο ρόλο στο διεθνές γεωπολιτικό, οικονομικό γίγνεσθαι. Όμως, σε αυτήν την τελευταία φάση του έξωθεν επιβαλλόμενου σχεδίου για τη χώρα μας, αυτό το εθνικό, κοινωνικό κεφάλαιο αποτελεί τη βάση μιας σύγχρονης συγκεντροποίησης, ένα νέο «el dorado» για το διεθνές και ντόπιο υπερσυσσωρευμένο κεφάλαιο. Αργά ή γρήγορα, το συγκεκριμένο προτσές θα οδηγήσει σε μια φάση οικονομικής μεγέθυνσης με υψηλούς ίσως ρυθμούς αύξησης του (κατά κεφαλήν) ΑΕΠ της χώρας, με νέες θέσεις εργασίας, προσέλκυση χρηματοπιστωτικού κεφαλαίου, ρεκόρ αφίξεων στα τουριστικά θέρετρα και συμμετοχών στη ΔΕΘ, … αλλά και ... … με μερική απασχόληση και μερική αμοιβή, τον μέσο μισθό πολύ κάτω από το ευρωπαϊκό όριο φτώχειας, την κατάργηση της δημόσιας παιδείας, υγείας και ασφάλισης, την προλεταριοποίηση των μικρών και μικρομεσαίων ανεξάρτητων παραγωγών, το ξεπούλημα και την επανακρατικοποίηση (όχι ιδιωτικοποίηση) των εθνικών πόρων και του δημοσίου παραγωγικού δυναμικού σε κρατικές εταιρίες και σχήματα άλλων κρατών, τη μετατροπή εν τέλει της ελληνικής οικονομίας σε ειδική, νεοφιλελεύθερη οικονομική ζώνη και της χώρας εν γένει σε αποικία χρέους. Προφανώς υπάρχει αβυσσαλέα απόσταση, ενοιολογική και ουσιαστική, μεταξύ αφενός αυτής της μεγέθυνσης που πρόκειται να βιώσουμε και αφετέρου της κοινωνικής ισορροπίας και της περιβαλλοντικής βιωσιμότητας. Εδώ όμως έγκειται η ευθύνη των προοδευτικών δυνάμεων και των παραγωγών αυτής της χώρας: να δούμε το αδιέξοδο του μονοδρόμου στον οποίο μας οδήγησαν οι ντόπιοι και ξένοι απολογητές, να αντιληφθούμε το εύρος των δυνατότητων μας, του εθνικού, κοινωνικού κεφαλαίου μας, να τολμήσουμε την ανατροπή αυτής της σύγχρονου τύπου κατοχής και να διεκδικήσουμε τις προοπτικές μια ισόρροπης, δίκαιης, βιώσιμης και απελευθερωτικής κοινωνικοοικονομικής ανάπτυξης για τη χώρα μας.