Cis Button Left18Cis Button Right18
28,10,0,50,1
600,600,60,1,3000,5000,25,800
90,150,1,50,12,30,50,1,70,12,1,50,1,1,1,5000
Powered By Creative Image Slider
5556aacf55c9815f12d80bd3b270a5f8
Socialism_1
View Image
Ceb6cebfcf8dcebbceb9ceb3cebcceb1
Socialism_2
View Image

 

 

ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΕΙΟ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ

ΔΙΕΘΝΕΣ ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΙΚΟ ΣΥΝΕΔΡΙΟ

 

 

Παραγωγική Ανασυγκρότηση στην Ελλάδα

«Μελετώντας το παρελθόν, σχεδιάζουμε το μέλλον»

 

 

 

ΟΜΙΛΙΑ ΓΙΩΡΓΟΥ ΡΑΥΤΟΠΟΥΛΟΥ

τ. Προέδρου Γενικής Συνομοσπονδίας Εργατών Ελλάδας

 

 

 

 

 

 

 

Κύριοι καθηγητές

Κυρίες και κύριοι

Αγαπητοί Φοιτητές

Πριν πολλά χρόνια, όταν η συμμετοχή μου στα κοινά ήταν περισσότερο άμεση, όταν απευθυνόμουν σ’ ένα ακροατήριο του επιπέδου και της ποιότητας του σημερινού με καταλάμβανε μια ανησυχία. Άραγε σκεφτόμουν, οι άνθρωποι στους οποίους απευθύνομαι θα συμφωνήσουν με αυτό που θα πω ή μήπως θα διαφωνήσουν; Θα τα επιδοκιμάσουν η αντίθετα θα τα αποδοκιμάσουν. Ξεπέρασα αυτό το δίλημμα με βάση μια απλή λογική. Η ομορφιά του Πανεπιστημίου, σκέφτηκα, το κύρος και η μαγεία του βρίσκονται στη διαφωνία και όχι στη συμφωνία, στην διαφορετική άποψη και όχι στην σύμπτωση των απόψεων.

Αγαπητοί φίλοι

Το Επιστημονικό Συνέδριο «Για την παραγωγική ανασυγκρότηση», οι εργασίες του οποίου άρχισαν σήμερα, συμπίπτει με μια σκληρή συγκυρία για την πατρίδα μας, για την Ευρώπη και για τον κόσμο ολόκληρο. Ο καπιταλισμός της καταστροφής προελαύνει αφήνοντας πίσω του ερείπια και ανθρώπινο πόνο.

Όσο αφορά τη χώρα μας, η βαρβαρότητα των μνημονίων, διαλύει την κοινωνία και καταστρέφει την ζωή των ανθρώπων.

Τα ατομικά και συλλογικά δικαιώματα των πολιτών περιορίζονται. Οι δημοκρατικές και λαϊκές ελευθερίες συρρικνώνονται. Ο πολιτισμός της εργασίας καταστρέφεται. Οι μισθοί και οι συντάξεις απαξιώνονται. Τα εργασιακά και ασφαλιστικά δικαιώματα λεηλατούνται. Οι μικρομεσαίες επιχειρήσεις κλείνουν κατά χιλιάδες. Η ανεργία καλπάζει. Η φτώχεια απλώνει την σκιά της σ’ ολόκληρη τη χώρα. Στις αίθουσες των σχολείων παιδάκια λιποθυμούν από την πείνα. Γονείς αυτοκτονούν από απόγνωση. Τα συνδικάτα παραπαίουν. Οι πνευματικοί άνθρωποι εκτός από μερικές φωτεινές εξαιρέσεις βρίσκονται σε βύθιση διάρκειας.

Και η Ευρώπη;

Η Ευρώπη καταστρέφεται μέσα στον εαυτό της. Αν για την ώρα η καταστροφή αυτή δεν έχει ολοκληρωθεί, αυτό οφείλεται στο ότι η Γερμανία αυξάνει τον πλούτο της πατώντας πάνω στη κρίση των εύθραυστων οικονομιών, κυρίως των χωρών του Ευρωπαϊκού Νότου και εκμεταλλευόμενη την τεράστια ανθρωπιστική τραγωδία που βρίσκεται σε εξέλιξη.

Η Ευρώπη παραδομένη στους μανιασμένους ανέμους της νεοφιλελεύθερης παγκοσμιοποίησης και στη στρατηγική της Γερμανίας για μια Γερμανική Ευρώπη σβήνει σιγά - σιγά. Όλοι οι κατασκευασμένοι μύθοι που επινοήθηκαν για να παγιδεύσουν τους λαούς στο όραμα μιας μεγάλης ενιαίας και ευημερούσας Ευρώπης έχουν καταρρεύσει.

Αναμφισβήτητα η Ευρώπη υπήρξε ο χώρος σύνθεσης ρευμάτων, συστημάτων, πολιτισμών και επιστημών. Πολιτικά γέννησε τη δημοκρατία και την αντιπροσώπευση, τις ατομικές ελευθερίες και τα συλλογικά δικαιώματα. Κοινωνικά έφερε στο ιστορικό προσκήνιο τα δύο μεγάλα συστήματα αλλά και την παρουσία και τη σύγκρουση όλων των πολιτικών φιλοσοφιών. Οικονομικά υπήρξε πάντοτε ένας δυναμικός ανταγωνιστικός χώρος όπου άνθησαν τόσο η ατομική πρωτοβουλία όσο και οι συλλογικές μορφές οργάνωσης και παραγωγής. Το κράτος πρόνοιας υπήρξε η κορυφαία κατάκτηση των λαών της Ευρώπης τα χρόνια της άνθησης της Ευρωπαϊκής σοσιαλδημοκρατίας.

Ο Θατσερισμός της δεκαετίας του ’80, η ελεύθερη κυκλοφορία κεφαλαίων μετά το ’88, η Συνθήκη του Μάαστριχτ το 1992 και το Σύμφωνο Δημοσιονομικής Σταθερότητας το 1997, συνέβαλαν στη μεταφορά της ιδεολογικής ηγεμονίας του νεοφιλελευθερισμού από τις ΗΠΑ στην Ευρώπη. Η θεμελιακή αντίθεση του ουμανιστικού και πνευματικού που συμβόλιζε η Ευρώπη με το υλικό και κυνικό που εξέφραζε η Αμερική έπαψε να υπάρχει. Μαζί άλλαξε και η Ευρώπη που για πολλές δεκαετίες υπήρξε το ασφαλές καταφύγιο μιας μεγάλης ανθρωπιστικής κληρονομιάς. Το οικονομικό κίνητρο επικράτησε του πολιτικού και η οικονομική Ευρώπη κυριάρχησε σε βάρος της κοινωνικής. Η Ευρώπη, ιδιαίτερα μετά την οικονομική κρίση και τα Μνημόνια που έχουν μεταβάλει σε κόλαση τις ζωές εκατομμυρίων ανθρώπων, διολισθαίνει συνεχώς σε μορφές διακυβέρνησης στο πλαίσιο των οποίων τα οικονομικά, εργασιακά, κοινωνικά και ανθρώπινα δικαιώματα δεν αποτελούν πλέον σταθερές αξίες και πολιτικές δεσμεύσεις.

Σύγχρονοι μύθοι όπως εκείνοι της Οικονομικής και Νομισματικής Ένωσης (ΟΝΕ) και του ΕΥΡΩ επενδύονται με τα απαραίτητα ψευδώνυμα, αποενοχοποιούνται και υιοθετούνται πρόθυμα από την Ευρωπαϊκή Δεξιά και στις δύο της εκδοχές για να χρησιμοποιηθούν σε βάρος του κόσμου της εργασίας. Αντίθετα στοιχεία που συγκροτούσαν κάποτε το ταξικό όραμα των δυνάμεων της Αριστεράς και του εργατικού κινήματος συκοφαντούνται, χλευάζονται, ενοχοποιούνται και εγκαταλείπονται. Η οικονομική κρίση, η σύγχυση και η αμηχανία που κυριαρχούν στις κοινωνίες και τα πολιτικά συστήματα, ο θρίαμβος του καπιταλισμού, η φρίκη της νεοφιλελεύθερης βαρβαρότητας και η βίαιη περιθωριοποίηση των κοινωνικών δυνάμεων, ολοκληρώνουν το δυσμενές σκηνικό.

Το ΕΥΡΩ, αντί να αποτελέσει το δυναμικό εφόδιο για τη διεύρυνση της πολιτικής, οικονομικής και κοινωνικής δημοκρατίας στην Ευρώπη, χρησιμοποιήθηκε αντίθετα ως το αποτελεσματικό μέσο για τη βίαιη ανατροπή του κοινωνικού στάτους που είχε κατακτηθεί με τους αγώνες της Αριστεράς αλλά και την ουσιαστική συμβολή της ευρωπαϊκής σοσιαλδημοκρατίας πριν η τελευταία υποταχθεί στα θέλγητρα του νεοφιλελευθερισμού.

Βρισκόμαστε στο μέσον της δεύτερης δεκαετίας του 21ου αιώνα. Ο 20°ς αιώνας πέρασε στο παρελθόν μέσα στο πνιγηρό νέφος της νεοφιλελεύθερης παγκοσμιοποίησης. Την ώρα που η τερατωδία της καπιταλιστικής βαρβαρότητας υφαίνει τον ιστό της γύρω από τον κόσμο, μια νέα μεγάλη ανθρώπινη περιπέτεια οδηγείται στη δραματική της κορύφωση. Ένα τεράστιο ανθρώπινο ποτάμι εκατομμυρίων απελπισμένων ξεχύνεται στους δρόμους με κατεύθυνση, τις βιομηχανικές μεγαλουπόλεις του πλούσιου Βορρά διωγμένο από τη φτώχεια, την πείνα, τη δίψα, τις καθεστωτικές αλλαγές, τον πόλεμο και τις εμφύλιες συγκρούσεις.

Αναρωτιέμαι αν, μέσα σ’ αυτές τις συνθήκες, όταν όλα καταρρέουν γύρω μας και, κανένα αισιόδοξο μήνυμα δεν έρχεται από το μέλλον, αν υπάρχει χώρος για μια στρατηγική για την ανάπτυξη με επίκεντρο τον άνθρωπο αν υπάρχει πολύ περισσότερο χώρος για σοσιαλιστικές ιδέες και σοσιαλιστικές πολιτικές.

Παρά τις αναμφισβήτητες δυσκολίες ή και τις ενδεχόμενες επιφυλάξεις, επιφυλάξεις τις οποίες κατανοώ αλλά με τις οποίες δεν συμφωνώ εγώ θα απαντήσω καταφατικά σ’ αυτό το ερώτημα. Η βεβαιότητά μου στηρίζεται στην εκτίμηση ότι η αγορά έχει αποτύχει στα μέτωπα εκείνα ακριβώς που νόμιζε όχι ότι απλά είχε επιτύχει αλλά ότι είχε θριαμβεύσει. Οι θιασώτες της αγοράς είχαν σχεδιάσει μια κοινωνία στα πλαίσια της οποίας τα άτομα θα ακολουθούσαν μια πειθαρχημένη πορεία χωρίς αποκλίσεις, χωρίς το δικαίωμα στη διαφορετικότητα χωρίς προβληματισμούς ή προσωπικές ανησυχίες, μια πορεία με τις ίδιες καταναλωτικές συνήθειες, τις ίδιες επαγγελματικές κινήσεις μέσα στον ασφυκτικό κοινωνικό ορίζοντα που εκείνοι είχαν σχεδιάσει.

Η απόρριψη αυτής της οπισθοδρομικής κοινωνικής εκδοχής με τρόπο απόλυτο και κατηγορηματικό από τις κοινωνικές δυνάμεις στις οποίες απευθυνόταν μαζί με τις αυταπάτες των θιασωτών της αγοράς διέλυσε και τον μύθο της ηγεμονίας της και της δικής τους ηγεμονίας.

Τα άτομα αλλά και ευρύτερα κοινωνικά σύνολα δεν γοητεύτηκαν ποτέ από την ιδέα της ομογενοποίησης που επαγγελόταν η αγορά στο πλαίσιο της νεοφιλελεύθερης παγκοσμιοποίησης. Διεκδίκησαν αντίθετα και σ’ ένα σημαντικό βαθμό πέτυχαν το δικαίωμα στην ανομοιομορφία, στις ατομικές διαδρομές στην ιδιαιτερότητα, στην ατομική πρωτοβουλία στο προσωπικό όνειρο. Η δεύτερη αποτυχία της αγοράς ήταν αποτέλεσμα των ψευδαισθήσεων των πολιτικών της εκφραστών ότι η παγκοσμιοποίηση θα οδηγούσε σε μια κοινωνία ομοιογενή στο πλαίσιο ενός ενοποιημένου   και εναρμονισμένου κόσμου. Οι εξελίξεις που ακολούθησαν και που σημαδεύτηκαν από κοινωνική αδικία, από ανισότητα, από συρρίκνωση των ατομικών και συλλογικών δικαιωμάτων, από σημαντική απώλεια βαθμών δημοκρατίας και ελευθερίας, από εμφύλιες συγκρούσεις και πολέμους, από ανεργία, φτώχεια και κοινωνικό αποκλεισμό, έβαλαν τέλος στις αυταπάτες τους.

Η δεύτερη βεβαιότητά μου απορρέει από την κατάρριψη του μύθου περί του τέλους της ιστορίας στον οποίο πολλοί παγιδεύτηκαν και από τον οποίο αρκετοί ακόμη και στο χώρο της Αριστεράς και των προοδευτικών κινημάτων γοητεύτηκαν. Η ιστορία πάντα παρούσα, συνεχίζει να παρακολουθεί και να καταγράφει την ανθρώπινη περιπέτεια. Σε πείσμα εκείνων που βιάστηκαν να προεξοφλήσουν το τέλος της, η ιστορία θα παραμείνει μοναδική και αναντικατάστατη εγγύηση ότι ο ουμανισμός, η ισότητα, η δικαιοσύνη και η αλληλεγγύη θα συνεχίσουν να αποτελούν και στο μέλλον τα θεμελιακά ποιοτικά χαρακτηριστικά της ανθρώπινης ύπαρξης. Η εικονική αλήθεια την οποία οι απολογητές της αγοράς και οι θιασώτες της νεοφιλελεύθερης παγκοσμιοποίησης προσπαθούν να επιβάλουν δεν θα υποκαταστήσει ποτέ την αληθινή κοινωνική και οικονομική πραγματικότητα.

Μπορούμε επομένως να είμαστε αισιόδοξοι κάτω από τις στάχτες που αφήνει πίσω της η νεοφιλελεύθερη βαρβαρότητα οι φωτιές σιγοκαίνε. Οι πρώτες φλόγες που θα σηματοδοτήσουν την επιστροφή της ελπίδας δεν θα αργήσουν να φανούν.

Αγαπητοί φίλοι κύριοι καθηγητές ένας στρατευμένος ποιητής του 20ου αιώνα, είχε πει «Είναι η ώρα των πυρκαγιών και πρέπει να έχουμε τα μάτια μας στραμμένα κατά το φως».

 

 

Σας ευχαριστώ.